TEKST: Ada Ćeremida
DATUM OBJAVE: 1.10.2025.
Ako Steven Spielberg kaže da je neki film pogledao tri puta u sedam dana i pritom ga usporedi s Kubrickovim kultnim Doctor Strangelove, jasno je da se radi o ostvarenju koje će obilježiti ovu godinu.
Paul Thomas Anderson se vratio na velika platna s filmom One Battle After Another, komedijom i avanturom koja već izaziva buru među kritičarima i publikom.
Film donosi priču o revolucionaru koji mora iznova pronaći svoju snagu i hrabrost kada prošlost pokuca na vrata, a uloge nose neka od najvećih imena Hollywooda. Kritičari ga već nazivaju najboljim velikim studijskim filmom u posljednjih deset godina, a Spielbergovo oduševljenje samo je dodalo ulje na vatru.
Anderson, poznat po filmovima poput Magnolia, There Will Be Blood i Phantom Thread, još jednom spaja intimne drame s grandioznim filmskim zahvatima. Ovaj put odlučio se za nešto što podsjeća na blockbuster, ali zadržava njegov autorski potpis: sofisticirani humor, slojevite likove i vizualnu raskoš. Sniman je u velikim formatima, kako bi gledatelji osjetili puni spektar iskustva u kinima.
Foto: @chaseinfinity
Radnja prati Boba Fergusona, nekadašnjeg revolucionara koji se povukao u miran život sa svojom kćerkom. Kada ona nestane, Bob je prisiljen vratiti se u svijet kojeg je napustio i suočiti se s neprijateljima iz prošlosti.
Priča je satirična i prepuna akcije, ali u srži nosi i emotivni odnos između oca i kćerke.
Leonardo DiCaprio je u ulozi Boba Fergusona, čovjeka koji se bori između prošlosti i sadašnjosti. Njegova interpretacija junaka koji je sve drugo osim klasičnog akcijskog heroja već se hvali kao jedna od najzrelijih uloga u karijeri.
Nasuprot njemu stoji Teyana Taylor, čija snaga i ranjivost u liku bivše revolucionarke daju filmu emotivnu dubinu. Njihovu priču upotpunjava mlada glumica Chase Infiniti, koja se pojavljuje u ulozi Fergusonove kćerke, uloga kojom je već skrenula pažnju kritike i publike, pokazujući da na scenu stupa novo glumačko ime vrijedno praćenja.
S druge strane, negativac filma pripao je Seanu Pennu, čija je transformacija u prijetećeg pukovnika Lockjawa jeziva i fascinantna u isto vrijeme.
Benicio Del Toro i Regina George dodatno obogaćuju ansambl, svaki u svojoj kompleksnoj ulozi koja širi horizont filma i pokazuje da se ne radi o priči svedenoj na jednog junaka i jednog zlikovca, balansirajući ozbiljne tonove Andersonove satire. 
Foto: @kodak
Upravo ta kombinacija veterana sa Oscarima i novih, svježih lica čini glumačku postavu uzbudljivom i dokazuje da kolektivna snaga ansambla koji zna kako prenijeti priču na veliko platno.
Prve kritike ne štede pohvale: film se opisuje kao „najbolji veliki studio film u desetljeću“, ostvarenje koje pokazuje da inteligentna satira, humor i akcija mogu ići ruku pod ruku. Posebno se ističe da je Anderson uspio stvoriti film koji je istovremeno zabavan, ali i umjetnički relevantan.
TEKST: Ada Ćeremida
Sinoć je otvoren 79. Cannes Film Festival, a već nakon prvih projekcija i reakcija jasno je da festival ove godine izgleda drugačije.
Umjesto velikih hollywoodskih premijera koje su posljednjih godina dominirale naslovnicama, Cannes ove godine vraća fokus na autore i filmove koji mnogo više pažnje posvećuju atmosferi, emociji i vizuelnom jeziku.
Zato i ovogodišnji lineup mnogi već nazivaju jednim od najjačih arthouse programa posljednjih godina. 
U centru pažnje nalaze se režiseri poput Pedro Almodóvar , Hirokazu Kore-eda i Ryusuke Hamaguchi , čiji filmovi već godinama definišu savremenu autorsku kinematografiju.
Cannes ove godine manje djeluje kao parada blockbustera, a više kao festival za publiku koja želi sporije, intenzivnije i vizuelno promišljenije priče, kao sudar arthouse filma, modne fotografije Richarda Avedona, Lennonove ere i pomalo haotične club kid energije iz 90-ih.
Jedna od najvećih promjena ovogodišnjeg Cannesa osjeti se upravo u selekciji filmova koji konkuriraju za Zlatnu palmu.
Veliki studijski naslovi i blockbuster premijere ovaj put gotovo da nisu u centru pažnje, dok festival mnogo više prostora daje režiserima čiji se filmovi oslanjaju na autorski rukopis i atmosferu. 
Foto: @festivaldecannes
U programu dominiraju intimne drame, političke priče, porodični odnosi i filmovi koji grade emociju sporijim ritmom.
Za publiku koja voli filmove poput Past Lives , Aftersun ili Anatomy of a Fall , Cannes 2026 mogao bi donijeti neke od najvažnijih naslova godine.
Novi film Cristian Mungiu već se izdvaja kao jedan od najiščekivanijih naslova festivala. Mungiu ostaje vjeran intimnim i psihološki napetim pričama po kojima je poznat, a “Fjord” istražuje porodične odnose i emotivnu distancu kroz minimalistički, hladni vizuelni jezik.
Režiju potpisuje James Gray , autor filmova koji često balansiraju između lične drame i društvenog komentara. “Paper Tiger” je jedna od američkih arthouse drama koja ove godine privlači mnogo pažnje upravo zbog ozbiljnijeg i intimnijeg pristupa.
Pawel Pawlikowski ponovo donosi vizuelno izuzetno stilizovan film koji se bavi identitetom, pripadanjem i političkim nasljeđem Evrope. Već sada ga mnogi vide kao potencijalnog favorita za festivalske nagrade.
Jedan od emotivno najtežih naslova ovogodišnjeg Cannesa dolazi kroz priču koja koristi praznični period kao okvir za porodične tenzije, usamljenost i nerazriješene odnose.
“A Bitter Christmas” već nakon prvih reakcija publike dobija pažnju zbog vrlo intimnog pristupa i atmosferične režije, što ga savršeno uklapa u ovogodišnji arthouse ton festivala.
Film koji već nakon prvih reakcija dobija pohvale zbog fotografije i načina na koji gradi intimnu priču. Cannes publika posebno izdvaja njegov vizuelni identitet i glumačke izvedbe.
Jedan od mračnijih i eksperimentalnijih naslova ovogodišnjeg programa. Film kombinuje psihološku dramu i simboliku, što ga već sada čini tipičnim “festival darling” naslovom.
Film posvećen radu Richarda Avedona istražuje način na koji je redefinisao modnu i portretnu fotografiju. Kroz arhivske snimke, intervjue i njegov prepoznatljivi vizuelni jezik, naslov se već opisuje kao jedan od estetski najzanimljivijih dokumentaraca festivala.
Dokumentarac režisera Steven Soderbergh donosi posljednji veliki intervju koji je John Lennon dao samo nekoliko sati prije smrti, zajedno sa Yoko Ono u njihovom njujorškom stanu 1980. godine.
Film po prvi put prikazuje kompletan razgovor o muzici, politici, očinstvu i životu, dok kroz arhivske materijale i svjedočanstva ljudi koji su bili prisutni gradi intiman portret Lennona u jednom od njegovih najvažnijih životnih trenutaka.
Inspirisan kulturom njujorške Club Kid scene, film donosi haotičnu energiju performansa, mode i noćnog života 90-ih.
Vizuelno ekstravagantan i atmosferičan, već sada se izdvaja kao naslov koji bi mogao postati festivalski kult među mlađom publikom i internet cinefilima.
“Coward” je jedan od naslova koji se već sada izdvaja među mračnijim i psihološki intenzivnijim filmovima ovogodišnjeg Cannesa.
Film kroz intimnu dramu istražuje osjećaj krivice, straha i moralnih kompromisa, a upravo sporiji ritam i napeta atmosfera savršeno se uklapaju u ovogodišnji arthouse pravac festivala. 
Prvi otkrijte najnovije trendove, ekskluzivne vijesti, najbolje shopping preporuke i pogled u backstage priče!
