TEKST: Ada Ćeremida
DATUM OBJAVE: 23.1.2026.
Prepuna sala, spontani aplauzi i smijeh koji se nije gasio ni nakon odjavne špice.
Sarajevska premijera filma Svadba sinoć je donijela onaj rijedak osjećaj zbog kojeg se i dalje ide u kino punu dvoranu, kolektivni smijeh i energiju koja se osjeti već u prvim minutama. 
Odavno nismo svjedočili projekciji na kojoj publika reaguje toliko glasno, spontano i bez zadrške. Smijeh se širio salom gotovo konstantno, a atmosfera je bila više nalik zajedničkom događaju nego klasičnoj filmskoj projekciji.
Upravo ta reakcija publike dala je filmu dodatnu dimenziju, osjećaj da se gleda nešto što je već pronašlo svoju publiku.
Premijerna večer u Sarajevu: puna sala i snažne reakcije publike
Kino je bilo ispunjeno do posljednjeg mjesta prizor koji se danas rijetko viđa, čak i na svečanim projekcijama. Tokom cijelog filma smijeh je dolazio u talasima, bez neprijatnih pauza ili “praznih” trenutaka.
Nakon projekcije, ekipa filma izašla je pred publiku na naklon, što je dodatno pojačalo emociju večeri. Posebno snažne reakcije publike bile su upućene Reneu Bitorajcu i Anđelki Stević Žugić, uz dugi aplauz koji je jasno pokazao koliko su likovi “sjeli” publici.
Imali smo priliku kratko razgovarati s Reneom Bitorajcem i pitati ga ono što gledaoce uvijek zanima, a to je koja mu je scena bila najzanimljivija za snimanje i kako danas gleda na lik koji tumači.
Njegovi odgovori koje možete pogledati u reelsu, dodatno su potvrdili koliko je proces snimanja bio razigran, ali i precizno vođen.
S Anđelkom Stević Žugić razgovarali smo o neispunjenoj želji za snimanjem jedne scene koja nije uspjela u film ali i uzbuđenju koje je nosila tokom snimanja, a cijeli razgovor možete pogledati u reelsu ispod.
Humor koji je prepoznatljiv, ali ne potrošen
Ono što se posebno osjeti tokom gledanja jeste da film koristi humor koji nam je blizak, ali bez forsiranja i karikiranja. Situacije su duhovite, ali ostaju u realnim okvirima, zbog čega reakcije publike dolaze prirodno.
Nema osjećaja da se šala “gura” ili objašnjava, ritam je brz, dijalozi tečni, a dinamika među likovima jasno postavljena. Upravo zbog toga film uspijeva zadržati pažnju i u trenucima kada prelazi iz čiste komedije u porodične i društvene slojeve priče.
Energija ekipe osjeti se i van platna
Prije projekcije, na press wallu su se pojavili Anđelka Stević Žugić, Rene Bitorajac, Snježana Sinovčić-Šiškov, Nika Grbelja, Marko Grabež, kao i reditelj Igor Šeregi.
Ta energija zajedništva i sigurnosti u projekat osjetila se i tokom samog filma. Nakon projekcije, izlazak ekipe pred publiku djelovao je kao prirodan nastavak onoga što smo upravo gledali na platnu uz mali, duhoviti gest.
Nika Grbelja, koja u filmu tumači mladu, u šali je bacila buket među publiku, izazvavši smijeh i aplauz, kao simpatičan podsjetnik da se atmosfera filma prenijela i izvan ekrana.
Bez spoilera, ali s jasnom porukom
Ovo je film koji se najbolje gleda u kinu, upravo zbog reakcija publike koje postaju dio iskustva. Smijeh sinoć nije bio slučajan niti rezervisan za “pojedine scene” bio je konstantan i kolektivan.
Ako vam treba večer u kojoj ćete se iskreno nasmijati i izaći iz kina s osjećajem da ste bili dio nečega zajedničkog, ovo je dobra prilika za to.
TEKST: Ada Ćeremida
Sinoć je otvoren 79. Cannes Film Festival, a već nakon prvih projekcija i reakcija jasno je da festival ove godine izgleda drugačije.
Umjesto velikih hollywoodskih premijera koje su posljednjih godina dominirale naslovnicama, Cannes ove godine vraća fokus na autore i filmove koji mnogo više pažnje posvećuju atmosferi, emociji i vizuelnom jeziku.
Zato i ovogodišnji lineup mnogi već nazivaju jednim od najjačih arthouse programa posljednjih godina. 
U centru pažnje nalaze se režiseri poput Pedro Almodóvar , Hirokazu Kore-eda i Ryusuke Hamaguchi , čiji filmovi već godinama definišu savremenu autorsku kinematografiju.
Cannes ove godine manje djeluje kao parada blockbustera, a više kao festival za publiku koja želi sporije, intenzivnije i vizuelno promišljenije priče, kao sudar arthouse filma, modne fotografije Richarda Avedona, Lennonove ere i pomalo haotične club kid energije iz 90-ih.
Jedna od najvećih promjena ovogodišnjeg Cannesa osjeti se upravo u selekciji filmova koji konkuriraju za Zlatnu palmu.
Veliki studijski naslovi i blockbuster premijere ovaj put gotovo da nisu u centru pažnje, dok festival mnogo više prostora daje režiserima čiji se filmovi oslanjaju na autorski rukopis i atmosferu. 
Foto: @festivaldecannes
U programu dominiraju intimne drame, političke priče, porodični odnosi i filmovi koji grade emociju sporijim ritmom.
Za publiku koja voli filmove poput Past Lives , Aftersun ili Anatomy of a Fall , Cannes 2026 mogao bi donijeti neke od najvažnijih naslova godine.
Novi film Cristian Mungiu već se izdvaja kao jedan od najiščekivanijih naslova festivala. Mungiu ostaje vjeran intimnim i psihološki napetim pričama po kojima je poznat, a “Fjord” istražuje porodične odnose i emotivnu distancu kroz minimalistički, hladni vizuelni jezik.
Režiju potpisuje James Gray , autor filmova koji često balansiraju između lične drame i društvenog komentara. “Paper Tiger” je jedna od američkih arthouse drama koja ove godine privlači mnogo pažnje upravo zbog ozbiljnijeg i intimnijeg pristupa.
Pawel Pawlikowski ponovo donosi vizuelno izuzetno stilizovan film koji se bavi identitetom, pripadanjem i političkim nasljeđem Evrope. Već sada ga mnogi vide kao potencijalnog favorita za festivalske nagrade.
Jedan od emotivno najtežih naslova ovogodišnjeg Cannesa dolazi kroz priču koja koristi praznični period kao okvir za porodične tenzije, usamljenost i nerazriješene odnose.
“A Bitter Christmas” već nakon prvih reakcija publike dobija pažnju zbog vrlo intimnog pristupa i atmosferične režije, što ga savršeno uklapa u ovogodišnji arthouse ton festivala.
Film koji već nakon prvih reakcija dobija pohvale zbog fotografije i načina na koji gradi intimnu priču. Cannes publika posebno izdvaja njegov vizuelni identitet i glumačke izvedbe.
Jedan od mračnijih i eksperimentalnijih naslova ovogodišnjeg programa. Film kombinuje psihološku dramu i simboliku, što ga već sada čini tipičnim “festival darling” naslovom.
Film posvećen radu Richarda Avedona istražuje način na koji je redefinisao modnu i portretnu fotografiju. Kroz arhivske snimke, intervjue i njegov prepoznatljivi vizuelni jezik, naslov se već opisuje kao jedan od estetski najzanimljivijih dokumentaraca festivala.
Dokumentarac režisera Steven Soderbergh donosi posljednji veliki intervju koji je John Lennon dao samo nekoliko sati prije smrti, zajedno sa Yoko Ono u njihovom njujorškom stanu 1980. godine.
Film po prvi put prikazuje kompletan razgovor o muzici, politici, očinstvu i životu, dok kroz arhivske materijale i svjedočanstva ljudi koji su bili prisutni gradi intiman portret Lennona u jednom od njegovih najvažnijih životnih trenutaka.
Inspirisan kulturom njujorške Club Kid scene, film donosi haotičnu energiju performansa, mode i noćnog života 90-ih.
Vizuelno ekstravagantan i atmosferičan, već sada se izdvaja kao naslov koji bi mogao postati festivalski kult među mlađom publikom i internet cinefilima.
“Coward” je jedan od naslova koji se već sada izdvaja među mračnijim i psihološki intenzivnijim filmovima ovogodišnjeg Cannesa.
Film kroz intimnu dramu istražuje osjećaj krivice, straha i moralnih kompromisa, a upravo sporiji ritam i napeta atmosfera savršeno se uklapaju u ovogodišnji arthouse pravac festivala. 
Prvi otkrijte najnovije trendove, ekskluzivne vijesti, najbolje shopping preporuke i pogled u backstage priče!
